Birkaç dakika bölümün içinde gezinti yaptıktan sonra, bölümün karşısındaki kantine girdik. Mühendislik-Mimarlık öğrencilerinin yoğunlukta olduğu bir kantindi.  Çay ve bisküvi alıp en arkadan ikinci masaya oturduk. Çayları içtikten sonra, aklıma öğrenci işlerinden almam gereken belgeler geldi. Beylerden izin isteyip öğrenci işlerine gitmek üzere kantinden çıktım. Bu sefer müzik dinleme sırası bendeydi. Mp3 playerimi çıkartıp, kulaklıkları kulağıma taktım. Pinhani' nin şarkılarını açtım, artık dışarıya kapalıydı duyularım. Müzik eşliğinde yola koyuldum. Tac Mahal havuzlarının önündeki bir bankta oturup biraç dakika dinlendikten sonra karşımdaki kubbeli büyük, güzel binaya girdim. Öğrenci işleri içeride sol taraftaydı. Burs işlemlerimi yaptırmak için gereken belgeleri aldıktan,sonra yeniden kulaklıklarımı takıp, müzik eşliğinde binanın içini dolaşmaya başladım. Bir de "Dön Bak Dünyaya" şarkısı çalmasın mı? Dış dünyadan tamamen soyutlamıştım kendimi. Binanın mimarisi ne kadar da güzel. "Bir sonbahar kadar yalnız, bir kış kadar savunmasız ya da ilk baharsan yolun başındaysan, asla vazgeçme" ne güzel şarkı. Merdivenlerden yukarıya çıktım. Duvardaki tablolar çok güzeldi. Kum sarısı, safran sarı ve sarısın tüm güzel tonlarıyla karşımda duran resme bakıyordum. Ve şarkının piyano introsu başladı. Kendimden geçiş anım omzuma dokunan bir el ile bölündü. Panik dolu gözlerle yüzüme bakan, güvenlik görevlisi " Burada ne işin var arkadaşım", diye sorunca."Hiiç mimarisi çok hoşuma gitti de binayı geziyordum", dedim gayet rahat bir edayla. "Burada gezemezsin bu katdan sonrası yasaktır, rektörlük binası burası.", diye açıkladı. "Peki", deyip aşağıya indim. Binadan çıktım. Telefonum titriyordu cebimde. Kulaklıkları çıkartıp -şarkı bitmişti- telefonu açtım. Arayan Selim' di. "Numaranı Cemil' den aldım. Seni bekliyoruz nerede kaldın?", diye sordu. Sesindeki "kurtar beni şu heriften" mesajını aldım. "Tamam, geliyorum", deyip kantine yöneldim. Kantinde buluştuktan sonra, hap beraber sınıfa geçtik. Beş dakika sonra Bölüm Başkanımız Prof. Dr. M.Salih Yokuş girdi sınıfa. "Merhaba arkadaşlar, ilk günden bu kadar katılım olmasına sevindim.", dedi. Yirmi dakika boyunca mimarlıktan ve ülkemizdeki ehemmiyetli -bu kelimeyi kendisi kullanmıştı- mimari eserlerden bahsettikten sonra: "Evet, genç mimar adayları, şimdi sizden neden bu mesleği seçtiğinizi duyalım.", diye sordu. Ses tonu etkileyiciydi, kendine güvenen "ben burdayım ve buranın patronu benim" diyen bir hava vardı sesinde. Ama buranın patronu benim deyişinde    
kendini beğenmişlik yoktu. Aksine mütevazı, kibar ve asil bir hava vardı. Kızıl saçlı büyük gözlü, zayıf ve heyecanlı bir kız söz aldı. "Bizim evin çocuk odası çok küçüktü, yıllarca o küçücük odada kaldım, kocaman çocuk odalı evler yapmak için seçtim bu mesleği", dedi. Bunun üzerine -her zamanki gibi- kendimi tutamayıp: "Bütün evi çocuk odası yaparmış, bir artı sıfır ev projesi", diye söze girince tüm sınıf kahkahayı patlattı. Kızıl saçlı kız bozuldu, ama ben oralı değildim. Sonra herkes sırayla kendi yanıtını vermeye başladı. Orta boylu seyrek saçlı bir arkadaş: "Vatana millete hayırlı olmak için seçtim." deyince de sınıftan gülenler oldu. Komik miydi ki? Espri anlayışımız farklı bu sınıfla belli. Gerçi benim espriye de baya güldüler. Belki de gülmeye yer arıyorlar. Neyse boşver, Selim iyi çocuk, onunla geçinir gideriz, sınıfın kalanı çok mühim değil. Yanıtlama sırası bana gelmişti. "Bilmem", dedim. Biraz düşündükten sonra "İnsanların  ömür boyu yaşayacağı yerleri inşa etmek heyecanlı geldi bana", diye devam ettim "Çünkü insanların yaşadığı evler, sadece duvar yığını değildir. Kimseye açılmamışı sırlar vardır o evlerde, birçok duyguyu orda yaşanmıştır. Duygusaldır bence evler." deyip sustum. Sınıf etkilenmişti. "Anlaşılan sen sadece ev inşa edeceksin.", deyip güldü  profesör. Yanıtımı beğendiği gözlerinden belliydi. Belki de alay ettiğim kızın içini rahatlatmak için alay etti benimle. Ders bitince Selimle beraber merkeze gitmeye karar verdik. Bizim yurt biraz uzaktı merkezden. Neyse ki Cemil yurda geçmek istedi. Otobüse binip arkadaki çiftli koltuğa oturduk. "Aga hocanın sorusunu ne güzel yanıtladın öyle", dedi. "Eyvallah öyle düşündüğümden öyle söyledim " dedim. "Bravo" deyip gülümsedi. "Yazar gibi konuştun, bakma sen hocaya"...